تبليغاتX
عطر نفسهات
وقتی که محکوم به هر چه باداباد هستی...
 

بعد از مدّت ها سلام

متشکرم از همه ی دوستانی که در روزهای نبودنم به یادم بوده اند

و به اصرار انان دوباره امده ام به فضایی که...

با شناختی متفاوت نسبت به دنیای اطرافم دارم نفس میکشم..

 

ای کاش

   قلب ها

        در

        چهره ها بود...

---------------------------

بگذریم

با دو کار کوتاه به روزم

*****************

 

مادرم...

پیازها را که

" داغ...

 میکند

اشکهایم بیشتر

     س

               ر

    ا

               ز

      ی

                  ر

          میشوند

****************************

 برای روزهای بی تولدم..

 

من کبریتی نیمه خاموشم

توی دستان مادری فقیر

که دوووست دارم

باعطر نفسهای فرزندش

کارم تمام شود

تا صدایی بگوید

تولدت م ب ارک

-------------------------------------

سالی پراز شادکامی و موفقیت برای همه دوستان ارزومندم

بدرود

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1390/12/18ساعت 12:38  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

 

در بین تمام افکار گرمم

کز کرده ام

بی انکه بدانم خواب ریسمان عجیبی ست

و

همیشه سوووت میکشد.........

 

ما  کرهای روشن چشمیم...

 

میان ناگهانی که

" شانه هایم را انقدر لرزاند

تا ...

رعشگی اعتبارش را

به جوانیم بخشید..

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1390/12/03ساعت 19:12  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

 

از داربالا رفت...

نفسش را یک نفر

                        ب

                             ر

                                 ی

                                      د

افتاد

        زمین

            شد قالی...

 

+ نوشته شده در  شنبه 1389/10/11ساعت 11:47  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

 

سیاهی شب را با

              سپیدی خدای کف دستانم

                                         در می امیزم

تا خاکستری ِ

   نیم کره های مغزم

     به باور دردهای مشترک برسد

      و دیازپام ها

که شماره ی مشترکی ندارند...

هی

     غلت میزنم

           غلت میزنم

              ساعت ها را پایین میکشم

                      دیوارها را مرور میکنم

                             دیگران را موشکافانه حلاجی...

     مثل قبرستان

          تمام شهر خاموش است...

و من

     به نفرینی دچار شده ام

          با چشم های باز...

             انقدر که توی خیالات خود گم میشوم

                   ودیگر نمیتوانم بیدار شوم

   روز های ۲۴ ساعته

         درد کمی نیست

                 که:

                       چراغ خواب ها  شب را خواب میبینند ...

                               و من

                                    هر شب بخاطر بی خوابی خود

                                           دارم گریه میکنم

+ نوشته شده در  جمعه 1388/11/30ساعت 19:4  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

 

روزهایاداورخاطرات میشوند

دلت را به هر چه بود...

 داده ای

که از نگاه تو کسی پرت میشود

تو:سال که نه"ماه که نه ـ

روز میشوی

مثل ۱۵ روز اول سال...

تو  هم که نباشی ثانیه ها  زهر کشنده

نه کشنده ی ساعت ها میشوند

که حول محور غرورت میچرخند

و غرور به پایت ریخته میشود

تو می ایستی

که نکند کسی منتظرت باشد...

یک نفر محکوم میشود به هر چه باداباد

وباد میبرد اورا به هرچه بودو نبود

بود یا نبود میشود قصه ی تو...

stop  میشوی

که این خودکار قرمز مینویسد

می ایستم پشت "نه"

و"نه"میشودتکه کلام بچه های تازه زبان

۱۵بار میشود "نه" را نوشت

۱۵ بار "تو"را...

۱۵یعنی:یک نفر پشت این قلب ایستاده است...

 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1388/04/14ساعت 21:49  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

وقتی که محکوم به هرچه باداباد هستی

 اسمان قفس بزرگتریست

که در ندارد

باز یا بسته ـ کرکس یا کبوتر

    چه فرق میکند؟

زندگی اجبار است

و

رفتن تو اجبار"

قسم به (این اسم...)

ق س م ب ه " ازادی

که خیال تو قفسی بود و در نداشت...

+ نوشته شده در  جمعه 1388/01/21ساعت 14:40  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

 

هر شب به خاطر بی خوابی خود دارم گریه می کنم...

 ***

۸۷ هم با تمام خوبی ها و اتفاقاتش" چه مثبت وچه منفی (البته از دیدگاه ما ) گذشت...

بهترین عکسها در اتاق های تاریک ظاهر می شوند، پس هر وقت در قسمت تاریک زندگیت قرار گرفتی بدان که خدا قراره یک عکس جالب ازت بسازه...

همیشه از اتفاقات و امتحان های بزرگ باید درس های بزرگ گرفت ...

سال 87 که برای من اینجوری تموم شد و چیزهای بزرگی یاد گرفتم ولی در عین حال سخت گذشت و باز هم سخت...

"خدا رو شکر"

و منو بیشتر به یاد این شعر از "قیصر امین پور" کشوند، شعری که با سه مصرع اول ارتباط زیادتری برقرار می کنم:

هردم دردی از پی دردی ای سال

با این تن ناتوان چه کردی ای سال؟

رفتی و گذشتن تو یک عمر گذشت

ای صد سال سیاه برنگردی ای سال

 داخل این پست از دیدگاه شاعر عزیز و دوست خوبم اقای قاسم زاگان بهره بردم که واقعا به جاست.من از ایشان صمیمانه متشکرم که زحمت کشیدند و بنده رو مورد لطف مطالعه ی خویش قرار دادند.

نویسنده: ابوالفضل قاسم زادگان

سلام مجید جان
مطالب این پست زیبا بود در تکمیل آن این مطالب به ذهنم رسید که بد نیست :

.... رسم بر این است که بالای سر مرده می نشینند و چشمانش را به آ رامی می بندند به نظر من واجب تر این است که به آرامی بنشینیم و چشمان زنده ها را باز کنیم !!! ---- ژان کو کتو - شاعر و نویسنده فرانسوی ----

وقتی آنچه را که دوست داریم , نداریم, لا اقل باید آنچه را داریم دوست بداریم ."ولتر"

زیبایی بهار بیشتر به خاطر رنجی است که در زمستان تحمل کرده ایم . " دانته "

امیدوارم سال 88 سال خوبی ... برای همه شما دوستان باشد.

نوروز مبارک

+ نوشته شده در  سه شنبه 1388/01/04ساعت 15:44  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

نه معماری بلند اوازه ام

نه پیکرتراشی از عصررنسانس

نه اشنای دیرینه ی مرمر

اما باید بدانم چگونه تورا افریده ام

که تاریخ  شعرهای من به بتکده ها میرسد...

کاری اینچنین نه شایسته ی

غرور من است

نه قداست تو

اعتراف کرده ای که سالهاست میشناسمت

مگر میتوانم در خیابانهای شعر فریاد نزنم...

دوووستت مییدارم

را

باخط شکسته ای 

روی پیکرت نوشته ام...

نمیتوانم دردی که در چشمانم شناور است را

سانسور کنم

چرا که قدم زدن هایم

را با تو

 شبکه های خبری اعلام کرده اند

شعر ابروی مرا برده است

و واژه ها کوس رسوایی مرا زده اند...

که باید ابراهیمی شوم

وتیشه به ریشه ی وجود " تو " نه  خودم بزنم

که ذره ذره ساختمت...

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1387/12/14ساعت 20:6  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  | 

برایشان خواندی شمس والقمر والضحی
و دلیل اوردی بر خود کامگیشان ...
تا ابد بماند  :اقرا بسم... به نام
تکبیرهای هفتگیمان
میان حجهای ناتمام
جای سوال گذاشتی برای این قوم
افشا کردی قران راکه تفسیر دلبخواهی کرده اند
میان ایه های بریده بریده ی اکبرت
امروز ایه ها قیام کرده اند...
تا عقیله العرب ببیند
افشا شدنت
میان خواب خاطره های
دختر دیروز
که بلند بلند نازل شدی بر
بادهای مخالف...

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1387/10/19ساعت 19:0  توسط عبدالمجیدزارع نژاد  |